28 weken

Het derde trimester is aangebroken. Het laatste trimester! Dat betekend dat ik al ruim 25 weken een minimensje in mijn buik heb. (min de eerste drie weken die je dus eigenlijk niet écht zwanger bent) Ons mini mensje. Ons mannetje. Sophia’s broertje. Het is toch best een wonder.

Hoe voel ik me? Alle klachten zijn er nog steeds maar het verschil is wel dat ik er nu beter mijn balans in weet te vinden waardoor ik op goeie momenten wat meer energie heb. Of zou het toch door de zon komen? Klachten die ik nog steeds heb zijn:

  • Een lage bloedruk (Dit is de vervelendste, voel me er vaak flauw en moe door)
  • Maagzuur (Lang leven de rennies)
  • Af en toe last van mijn bekken (auw, oef, grrrm)
  • Vermoeidheid (Gelukkig kan ik iedere dag met Sophia mee dutten)
  • Vocht vasthouden (Hallé)
  • Angst voor de bevalling (ja echt! Hoe doen mensen dat met 6 kinderen.. Amai… )

Ja, angst voor de bevalling. En ik wil nu geen zwangere vrouwen bang gaan maken natuurlijk. Maar Sophia’s bevalling vond ik toch  best heftig. Bang was ik helemaal niet toen. Ik wist niet wat er komen ging en keek er juist naar uit. Ik wilde thuis bevallen en dat heb ik gedaan. Helaas lag ik door een totaal ruptuur een half uur ná de bevalling al in de ambulance onderweg naar de OK om daar gehecht te worden. Manlief en Sophia erachteraan met de verloskundig en uiteindelijk hebben we dus alsnog een nacht in het ziekenhuis moeten slapen.

Stiekem heeft dit meer indruk op me gemaakt als dat ik toen dacht. Thuis bevallen vond ik wel fijn en gelukkig mag ik van zowel de verloskundige als gynaecoloog gewoon thuis bevallen als ik wil. Maarja, wat wil ik? Ze vragen het me steeds en ik weet het niet zo goed. Wat ik wel weet is dat ze me dit keer gaan inknippen om scheuren te voorkomen. En juist díe gedachte maken me nu bang.

Afgelopen week zijn we naar een informatie avond geweest in het Ziekenhuis. Ik hoopte dat ik daar buiten zou stappen en zou zeggen. Nu weet ik het! Ik beval hier/thuis! Maar nee, ik twijfel nog steeds. Nijg toch meer naar thuis. Vind het wel doodeng om ingeknipt te worden (en gehecht zonder algehele narcose!) en krijg ook kriebels van het ziekenhuis.

Nog een paar weken om erover na te denken gelukkig. Nu eerst maar genieten van het lekkere weer. Een mega drukke baby in mijn buik en vocht in mijn voeten. Hallé

Morgen hebben we een extra pretecho. De 4D echo. Met Sophia hebben we dit niet gedaan. Achteraf had ik daar spijt van. Dit gebeurt me niet nog een keer dus morgen is het zover! In mijn volgende zwangerschaps blog daar meer over.

Liefs x

Een gedachte over “28 weken

  1. justanotherdaybyanne zegt:

    Begrijpelijk dat je bang bent. Ik ben ook ingeknipt en voelde ik helemaal niets van ( ze kunnen je van te voren verdoven hè. .vraag daar gerust om!) Het hechten daarentegen vond ik heel naar.. ook daar kun je gelukkig een verdoving voor krijgen maar die werkte bij mij niet. Ik had een kleine knip maar ben behoorlijk lang gehecht. Achteraf heel blij om want je ziet/voelt er niets van! Mocht er ooit een 2e komen streeft mijn man zoiezo voor het zh. ( ik zou thuis bevallen maar had een vruchtwaterkakkertje ) zelf denk ik ook dat het me een veiligere plek lijkt.. Hoewel het me prachtig lijkt om thuis te bevallen. Succes met je keuze!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s