Je was zo welkom maar het mocht niet zo zijn

Een heel persoonlijk blogje. Een stukje van mezelf. Van ons. Dat ik met jullie deel. Waarom? Omdat ik het bespreekbaar wil maken. Zoveel vrouwen overkomt dit. Maar er heerst toch een taboe op om dit te delen als je nog in zo’n vroeg stadium bent. En misschien deel ik het ook om dit verlies een plekje te geven. Want ondanks dat wij twee gezonde kinderen op de wereld mochten zetten is ons derde kindje uitgelopen op een miskraam.

Zaterdag ochtend 24 Maart.

Ik voel het aan alles. Pijnlijke borsten. Onwijs zin in Cola. Ik ben zwanger. Nu alleen nog de test doen. Ik wilde hem gisteren al doen maar aangezien ik het met een vroege zwangerschapstest ga doen wachtte ik tot de ochtend. Ik ben nu twee dagen voor mijn geplande menstruatie. De test zou het toch al wel moeten doen? Zorgvuldig probeer ik niet heel mijn handen onder te zeiken maar te mikken op dat staafje. Gelukt! Nu leg ik hem weg en wacht. En wacht. En wacht. Niks. Één streep. Jammer. Of te vroeg? Ik weet het niet en ga terug naast Melvin liggen. Er rolt een traan over mijn gezicht. Wat was een derde kindje welkom. Melvin gaat tien minuten later naar de wc en komt al heel snel terug. Waarom huilde je? Ik zie twee strepen hoor! Ik trek een sprintje en bekijk de test. Nu zie ik hem ook. Een hele lichte tweede streep. Wat voel ik me blij. Toch blijft de twijfel en we besluiten die dag nog een test te halen met zwangerschapsindicator. En we doen hem morgen. Weer met de ochtend urine.

Zondag ochtend 25 Maart.

Ik heb onrustig geslapen. Maar heb netjes gewacht tot de ochtend. Ik doe de test en… ZWANGER 1-2 weken. Ik kan wel een gat in de lucht springen. Oooh nog zo’n lief klein mensje. Nog een extra portie liefde in ons huis. Samen fantaseren we al over hoe we dingen gaan regelen. Dit kindje is zó gewenst en welkom.

20180325_100905[5922]

‘1 op de 10 zwangerschappen eindigt in een miskraam. Ik ben één van die 10 vrouwen.’

Zondag ochtend 1 April. Eerste Paasdag.

Met lichte kramp wordt ik wakker. Eerste paasdag. Ik ga naar het toilet en als ik klaar ben zie ik het. Bloedverlies. Ik besluit een maandverband in te doen om te kijken hoeveel het is. Na een uur of twee is het duidelijk. Dit is best veel. Buikkramp is inmiddels vergezeld door rugkramp en ik besluit de verloskundige te bellen. Ze vind het ook niet goed klinken maar omdat ik nog te vroeg ben kan ze niks voor me doen dan afwachten.

De bloeding blijft 5 dagen aanhouden met de nodige kramp en het verlies van stolsel. (yeah, sorry voor je informatie maar jij besloot dit te willen lezen!)

Gisteren heb ik dan een echo gehad. Die stond gepland voor volgende week maar is in overleg naar voor geplaats. Ondanks dat mijn lichaam aan alles liet zien dat ik niet meer zwanger was, hield ik toch een klein, héél klein, beetje hoop. Trillend zit ik in de wachtkamer. Met de verwijsbrief in mijn handen. Manlief kon niet van zijn werk weg dus hier zit ik dan. Alleen. En zo voel ik me ook. 7 minuten over onze afspraaktijd wordt ik binnen geroepen. ZEVEN minuten te laat. Dat zou echt niet moeten kunnen met zulke afspraken. Het leek wel een uur. ‘Hé, jou heb ik eerder gezien’ klinkt het. Maar bij het lezen van mijn brief wordt haar enthousiasme al wat minder. Thank god. Want ik zit alles behalve te wachten op een vrolijke echoscopiste die totaal haar dag heeft. Ik doe opnieuw mijn verhaal en ze zegt: ‘Laten we maar gaan kijken.’ Bij het zien van de eerste beelden op het scherm spatte die hoop gelijk uit elkaar. Ken je dat gevoel. Dat je hart zó leeg is dat het gewoon pijn doet.

20180411_141539[5921]

‘Na twee gezonde kinderen op de wereld te hebben gezet laat mijn lichaam me nu in de steek.’

Ik weet heus wel dat als er iets mis is in de aanleg van een kindje, je lichaam er zelf voor zorgt dat dit wordt afgestoten. Heel mooi dat ons lichaam dit voor ons regelt. En ook al ga ik ervan uit dat dit de reden is dat mijn lichaam dit heeft gedaan. Toch voelt het kut. Ik ben echt super dankbaar voor de twee gezonde kinderen die ik heb. Daar zouden sommige vrouwen al een moord voor doen. Ik weet het. Maar ook dit derde kindje was voor ons heel gewenst en heeft even bestaan. Het zal een plekje moeten krijgen en ondertussen geniet ik belachelijk veel van die twee vrolijke koters om me heen.

Het enige goede nieuws is, mijn lichaam is alweer bezig met een volgende eisprong.

Op naar een volgend avontuur. We can do this!

Liefs Sanne

Ik leg mijn hand op mijn buik,
maar weet dat het er niet meer is.
Het enige wat ik voel,
is een ontzettend groot gemis.
Het was nog zo ontzettend klein,
bijna niemand wist van het bestaan.
Maar voor mij was het meer,
er begon leven te ontstaan.

Ik begon stilletjes aan
over onze toekomst te dromen.
Maakte plannen
voor wat zou komen.
Maar het heeft niet mogen zijn.

17 gedachtes over “Je was zo welkom maar het mocht niet zo zijn

  1. Charelle zegt:

    Zo herkenbaar. De tranen rollen weer over mijn wangen als ik aan mijn eigen miskraam terug denk. Ook de reden waarom ik een tijdje gestopt ben met mijn webshop. Heel veel sterkte lieverd!! Je hebt een prachtig gezin 😘😘

    Like

  2. susannedillen zegt:

    Wat heftig! Helaas ook een herkenbaar verhaal, voor ik zwanger werd van ons eerste zoontje ook een miskraam gehad. Vergelijkbaar verhaal als bij jou, eigenlijk net weten dat je zwanger bent en dan gaat het al mis. Heel veel sterkte. Ook al heb je al twee gezonde kindjes het is nooit makkelijk. 😘

    Like

  3. Rebekka zegt:

    Sterkte meid! Ik ken het helaas ook. Mijn jongste zoon is van een tweeling. En zijn zusje heeft het niet overleefd. Hij wel en daar genieten we extra van. Het is en blijft een wonder! X

    Like

  4. Maaike zegt:

    Herkenbaar verhaal, ook een miskraam gehad voor de zwangerschap van Maxime, daarna meteen zwanger van een gezonde dochter, hopelijk is het jullie ook gegund! Voor nu veel sterkte gewenst! ✨

    Like

  5. Shanty zegt:

    Pfff als ik jullie verhaal lees,krijg ik een brok in mijn keel..😭😭😭 Wat ontzettend klote en wat zul jij je daar he-le-maal alleen hebben gevoeld.. Wat zul je “blij”zijn geweest om weer naar huis te mogen,(*helaas met heel slecht nieuws&een mega verdriet) maar wel naar jullie mooie gezin met lieve man en kindjes die je daarna vast heel veel hebben geknuffeld & liefde hebben gegeven 💖 Ik weet helaas na 2 miskramen tussen onze 1ste dochter en 2de (*dus eigenlijk 4de) kindje in hoe je je gevoeld zou kunnen hebben en wat vond ik het fijn dat mijn man en dochter er waren!! Hoeveel kinderen je ook hebt,,als een kindje zo enorm gewenst is en het gaat mis is het zeker niet niks! Ik wens jullie daarom enorm veel kracht en sterkte toe & wie weet,, na een miskraam ben je extra vruchtbaar en hopelijk mag het dan als nog voor jullie zo zijn 🍀 Heel veel liefs Shanty..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s