Het leed dat loslaten heet

Een persoonlijk blogje. Over het leed dat loslaten heet. En een hoop liefde en gejank. Want mijn kleine meisje. Mijn bijna-gisteren-nog-geboren kleine baby meisje, ze wordt al bijna 4. VIER. Terwijl jij even knipperde met je ogen. En dat betekent dus dat ze naar school mag. Over twee weken.

Het begin

Laten we even beginnen bij het begin, wel zo makkelijk. Op 9 September 2014 werd ik mama van een heel mooi klein (nouja klein… maar liefste 4000gr schoon aan de haak) meisje. Met haar mooie lange bruine haren en heerlijke spekbeentjes. Vanaf het moment dat ze geboren was wist ik dat dit was waarvoor ik geboren ben. Mama zijn.

Ik ben dus zo’n echte moeder-moeder. Heerlijk vind ik het. Ik ben écht het liefste iedere dag bij mijn kinderen. Dat ik nu heb gekozen om een eigen bedrijf te hebben is ook deels omdat ik dan juist veel bij de kindjes ben. En een gave tot-in-de-puntjes-gestylde buitenlandse bruiloft fotograferen terwijl ik de kinderen moet achter laten? No way.

Jaar na jaar

Stiekem vlogen de jaren voorbij en nu zitten we al in 2018. Het jaar waarin Sophia 4 jaar wordt. En dus het jaar waarin ze naar school mag. Sophia maakt me trots. Ze is een meisje dat iedere dag zingt en danst. Ze is vrolijk. (sorry voor alle mama’s die denken dat het niet mogelijk is, dat is dus wel!) Ze heeft nooit driftbuien en is eigenlijk ook nooit gemeen. Heeft nooit kindjes gebeten of geslagen en kan heel goed zelf spelen.

Ze wil iedere dag een prinsessen jurk aan en wil graag net zo lang haar als Rapunzel. Ze is echt heel zorgzaam en lief voor haar broertje. Ook al is hij dat niet altijd voor haar toch is hij haar beste vriendje.

 

Loslaten

En nu, nu komt dan toch echt het moment waarop ik haar moet gaan loslaten. Voor het eerst. Want ze ging nooit eerder naar een kinderdagverblijf of peuterspeelzaal. En juist daardoor hebben we samen de afgelopen 4 jaar zoveel mooie dingen kunnen doen samen. Zijn we zoveel samen weg geweest en is ze geworden tot wie ze nu is. Bewust heb ik zoveel genoten van onze tijd samen en van het feit dat ik haar niet weg hoefde te brengen maar zoveel om me heen had.

En nu is daar het moment. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat ze over precies 2 weken al haar 2e schooldag heeft. Aan de éne kant heeft ze er wel zin in. En aan de andere kant gaat ze me wel missen zegt ze.

En ik, ik ga haar belachelijk missen. Nu komt toch echt het moment dat de navelstreng doorgeknipt zal moeten worden. Wat een stilte zal er zijn hier in huis. Mijn kletskous naar school. Al die moeders die ik zie om me heen die niet kunnen wachten. Nou daar ben ik er echt géén van.

Maar ook dit zal ik moeten leren en na een tijdje zal er vast ook hier weer routine in komen en rocken we dit samen! Alleen lief meisje, beloof me dat je niet te veel zult veranderen. Blijf alsjeblieft zoals je bent.

 

 

Zijn er meer moeders die dit gevoel herkennen? Of ben jij één van die moeders die juist niet kunnen wachten??

Liefs (een zwangere, dus te veel hormonen) Sanne

3 gedachtes over “Het leed dat loslaten heet

  1. Joyce zegt:

    Mijn zoontje kon niet wachten om naar de ‘grote’ school te gaan dus ik had er ook niet zoveel moeite mee.. Tot dat het moment daar was en hij mocht gaan oefenen. Ik, hoogzwanger, kon m’n tranen amper bedwingen toen ik wegliep en toen iemand ook nog vroeg hoe het ging zei ik met een piepstemmetje; goed hoor, mama heeft er nu wat meer moeite mee. Op de fiets lekker mn tranen laten lopen 😂 (heb ook de hormonen maar de schuld gegeven..)
    Gelukkig heeft hij het vanaf dag 1 al super naar zijn zin en gaat hij na de vakantie gewoon alweer naar groep 2.. 😲

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s