Bevallingsverhaal van onze derde – deel 2

Vorige week deelde ik het eerste deel van mijn bevallingsverhaal. Al jullie leuke reacties op dit eerste deel doen me goed. Ken je dat verhaal van de vrouw die aan het bevallen was en haar tanden poetste? Je leest het hier in het laatste deel van mijn bevallingsverhaal.

Donderdag 17:00

We besluiten dus om naar het ziekenhuis te gaan. Normaal zouden we hier een half uur op rijden. Maar we vertrekken nu precies in de spits en we hebben bijna alle stoplichten op rood. Ik app snel onze geboortefotograaf dat we nu naar het ziekenhuis gaan en het advies is voor haar om gelijk te komen. Ze pakt haar spullen en komt eraan.

Door het strippen lijkt mijn lichaam helemaal los te gaan. Een weeën storm tot gevolg. Werkelijk op iedere hoek puf ik weer een weeë weg. Ik zie dat de ramen langzaam aanslaan door mijn gepuf. Manlief attendeert me er heel voorzichtig op dat mijn adem niet fris ruikt. Ik attendeer hem erop dat hij best links mag gaan rijden en wat harder, als hij niet wil dat de baby in de auto geboren wordt!

Ziekenhuis 17:45

Voordat je überhaupt pijnbestrijding krijgt moet je eerst een half uur aan de ctg. Om de conditie van de baby te checken.

Ik app snel Marissa, onze geboortefotograaf als ik aan de balie te horen krijg naar welke kamer we mogen.

Melvin rijd me met rolstoel de verloskamer in. De verloskundige is achter ons aan gereden en stapt gelijk binnen. Ik vertel haar gelijk dat het menis is en mijn lijf nu echt aan het werk is. Ze besluit gelijk te onderzoeken hoeveel het is opgeschoten. ‘Wauw, je zit al op 4 cm’ zegt ze. Dat betekend dus dat ik toch voor de pomp kan gaan! Stiekem ben ik daar best blij mee.

Terwijl ik de ene na de andere weeë krijg tel ik de minuten af tot het half uur. Wat verlang ik naar een beetje verlichting! De verloskundige legt ondertussen al een infuus aan.

Na een half uur aan de ctg krijg ik groen licht en wordt de pomp met remifentanil gelijk aangesloten. Net voordat dit gebeurt stapt Marissa de kamer binnen. De afgelopen dagen hebben we veel contact gehad. Gisteren avond had ze een andere bevalling dus het kwam voor haar goed uit dat mijn weeën niet doorzette. Ik ben echt te hard bezig en heb geen kracht over om haar te begroeten. Maar het is fijn dat ze er is.

Morfine pomp

Vic doet het allemaal nog prima in mijn buik en de pomp is net aangesloten. Iedere twee minuten kan ik mezelf een shot morfine geven. Na het aansluiten kijkt de verloskundige weer hoeveel ontsluiting ik heb.

Ik zit op 6 cm. Dat betekend dat ik in een half uur van 4 naar 6 cm ben gegaan. Ik voel aan alles in mijn lijf dat dit snel gaat. Té snel en ik kan het niet afremmen. Die stomme pomp ook!! Ik voel nog steeds zoveel pijn! Ook al haalt hij de scherpe randjes van de weeën. Ze komen te snel en zijn te sterk dus voor mijn gevoel doet hij maar weinig.

Tanden poetsen

Al vanaf het moment dat Melvin me in de auto attendeerde op mijn niet-zo-frisse adem, zit dit in mijn hoofd. Ik probeer niet te puffen in het gezicht van de verloskundige naast me en hoor mezelf zeggen: ‘Sorry voor mijn adem hoor. Ik heb ook nog bijna niks gegeten.’

Het maakt natuurlijk niemand iets uit maar het blijft in mijn hoofd spoken. Ineens weet ik het! En vraag Melvin of hij mijn tandenborstel wil aangeven.

En zo komt het dat ik tussen de weeën door, snel mijn tanden poets en iedereen in de kamer laat lachen.. Maar who cares. Ik kan weer ongegeneerd puffen. HA!

Persdrang 19:22

Ooooh jongens.. Dit. Duurt. Niet. Lang. Meer. De bekende persdrang is er en nadat ik dit aangeef checken ze de ontsluiting. 8 cm. Ik geef aan dat mijn vliezen nog intact zijn en dat ze ze mogen breken.

Bij mijn voorgaande twee bevallingen braken ze steeds al eerder de vliezen waarna ik twee keer in een weeën storm belande. Nu hadden we afgesproken dit niet of heel laat te doen om de storm te voorkomen. Maar aangezien die toch al volop aanwezig was besloten ze nu mijn vliezen te breken.

‘In de volgende weeë ga ik ze breken’ hoor ik de verloskundige zeggen. En dan gaat het snel.

Ik hoor haar na het breken tegen de gynaecoloog zeggen ‘8 cm… Het hoofdje komt al. OOH! 10 cm! Het randje is ook al weg’ en ze kijkt me aan. ‘Nu gaat het gebeuren Sanne!!’ en het enige dat ik kan denken is: ‘JA DAT WEET IK OOK WEL’ Maar in plaats daarvan geef ik aan dat ik goed ben in persen en hij er zo is.

Ik pers de eerste weeë die komt mee. En het gaat wat onhandig. Ik pak wat lomp mijn benen vast en pers wel maar niet op mijn best. Ik vind het gewoon zó spannend. Hij komt nu echt!

De verloskundige zegt: ‘Oke Sanne, deze was een beetje om te oefenen maar nu gaan we ervoor.’ en ik hoor mezelf weer denken: ‘Wat nou oefenen?! Ga nou maar klaar zitten!!’

De volgende weeë komt en ik pers zo hard als ik kan tot ik van de verloskundige hoor: ‘Zuchten, zuchten, zuchten…’ Ik weet dat het hoofdje nu staat. Niet alleen doordat ik nu moet zuchten. Ook omdat het voelt alsof er nu een bowlingbal zich uit mijn bekken naar buiten wringt.

Maar zuchten doe ik. Vanaf die tweede pers heb ik niet meer geperst. Bang voor weer een totaal ruptuur zoals bij Sophia. Ik denk op dit moment ook aan Sophia. Om mijn gedachten van de vreselijk pijn af te halen. Ik denk aan al die maanden dat ze al uitkijkt naar de komst van haar nieuwe broertje en hoe dit moment nu zó dichtbij is.

Dan hoor ik ze zeggen ‘Open je ogen maar en pak hem maar aan.’ En dat doe ik. Ik strek mijn armen en pak zelf mijn kleine mannetje vast. Op dat moment voel ik pas dat hij met zijn benen en middel nog in mij zit en ik leg hem zelf op mijn buik. Hoe bijzonder mooi DIT moment is kan ik écht met geen woorden beschrijven. Ik ben zo dankbaar dat Marissa dit zo mooi heeft vastgelegd.

Om 19:26 wordt Vic geboren. Zuchtend geboren zoals in mijn dossier staat. Na 3 minuten persen.

Collage_HD 2019-02-12 21_57_26

Collage_HD 2019-02-12 21_59_23.jpg

Mama van drie

En vanaf dat moment ben ik mama van drie prachtige kindje. Vic ligt heerlijk, ruim een uur op mijn borst terwijl ik ondertussen gehecht wordt en de resusprik in mijn been gegooid krijg.

We (video)bellen met de opa’s en oma’s en omdat de kindjes toch nog niet slapen vragen we of ze toch nog naar het ziekenhuis willen komen.

Vic krijgt zijn controles en Melvin mag hem daarna aankleden. Ik neem een fijne douche en dan is daar eindelijk het moment waar ik al die maanden naar uit heb gekeken. Sophia en Thiago kunnen kennismaken met hun nieuwe broertje. Hij heeft de kleertjes aan die Sophia heeft uitgezocht. Hij heeft de naam die door zijn zus mee bedacht is. En nu kan ze hem eindelijk vasthouden. En dat doet ze. Ze is zó trots.

Om 23:00 uur zijn we weer thuis. 6 uur nadat we er vertrokken. Maar nu als gezin van 5.

Liefs Sanne

Marissa-Fotografie61.jpg

Marissa-Fotografie87

Marissa-Fotografie117

Marissa-Fotografie126.jpg

Marissa-Fotografie144

Marissa-Fotografie167

Marissa-Fotografie169

Alle foto’s in deze blog zijn gemaakt door Marissa Fotografie. Aan Marissa: Bedankt dat jij dit bijzonder moment met zoveel liefde voor ons heb vastgelegd. Mede door jouw foto’s kan ik alles een plekje geven. Aan mijn lieve man: Lieffie, bedankt dat je ook deze bevalling er zo voor mij was. Ik hou van je!

5 gedachtes over “Bevallingsverhaal van onze derde – deel 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s