Dan moet je gaan rouwen

Vandaag deelt Gastblogger Vera weer een deel van hun verhaal. Het verhaal waarin ze moeilijk zwanger raakte, uiteindelijk met IVF lukte dit en groeide er een mooi meisje in haar buik. Lieve Fien. Helaas bleek al snel dat het helemaal mis was met Fien en moest ze bevallen.

Het is 12 augustus 2017 3.36 uur, ons meisje is geboren. Ze ligt tussen mijn benen, opgevangen door de zuster. Ik wil haar op mijn borst hebben maar ze is zo broos dat ik haar in mijn handen moet houden. Je lijkt op mij, mijn wipneus en mijn mond. Mijn kin en mijn snotgootje, zoals haar papa dat ‘liefkozend’ noemt. Wat ben ik trots dat jij, met je zieke lijfje, want dat is duidelijk te zien, toch 21 weken lang in mijn buik hebt rond gesparteld. Dat je zo sterk was dat je je met 16 weken al liet voelen.

Het mandje dat we van het ziekenhuis kregen stond al klaar. We hebben Fien in haar mandje gelegd en haar mandje versierd met bloemen. Foto’s gemaakt en alle stukjes van haar lieve lijfje bekeken. Ik was versuft van de morfine en mijn man was moe. Uiteindelijk wilde wij graag slapen. Morgen komt ze weer bij ons, maar nu mag ze even naar beneden.. Een uurtje na de bevalling ging ze naar ‘beneden’, daar kon ze in de koeling zodat ze mooi zou blijven.

We kozen ervoor om onze familie nog met rust te laten. Morgenochtend zouden we iedereen bellen. Veel mensen hebben we van te voren gevraagd of ze Fien wilde zien. Een aantal gaven aan dat zij haar liever niet zagen, om de herinnering die ze nu hebben warm te houden. Andere wilde haar heel graag zien, ook om er voor ons als steun te kunnen zijn.

We besloten dat we alles zo normaal mogelijk wilde doen, zoals je het bij een levend kindje ook doet.

We zouden de volgende ochtend iedereen bellen en vragen wanneer ze die ochtend konden komen. Op die manier kon iedereen op zijn eigen tempo langskomen op ‘kraamvisite’ en onze Fien ontmoeten. Na een paar uur redelijk geslapen te hebben, zijn we iedereen gaan bellen en kwamen de eerste mensen al snel langs.

Het moment van de ‘kraamvisite’ hebben wij heel intens beleefd en zijn heel blij dat wij dit zo hebben gedaan. Fien lag in haar mandje op tafel, onder een dekentje. Als de familie ons had begroet, en klaar was om haar te zien, haalde mijn man het mandje erbij en het dekentje langzaam weg. Het was fijn om haar voor te stellen aan onze ouders en broers en zussen. Mijn oma heeft wel 10 keer gezegd hoeveel Fien op mij leek. Je maakt geen moeder blijer met dat gegeven. Ik was zo trots op mijn meisje, maar voelde tegelijkertijd ook de pijn dat ik haar nooit zou zien opgroeien. Nadat iedereen weg was hebben wij nog even geslapen en uitgebreid afscheid genomen van Fien. Fien kon niet mee naar huis helaas. Ze moest namelijk op maandag naar het Erasmus MC in Rotterdam. Daar zou zij helemaal onderzocht worden en later weer terug komen naar Breda.

Op woensdagavond was Fien weer terug. Met de meneer van Monuta hadden wij afgesproken dat wij Fien zelf naar het crematorium wilde brengen. Dit was het laatste wat wij nog konden doen voor haar. Op donderdag zijn wij haar gaan halen. Ik vond het spannend om haar weer te zien, want na een paar dagen kan zo’n lijfje flink veranderen. Ze stond klaar op een tafel in een mooie kamer in haar mandje met haar eigen bloemen er nog in. Ze had in Rotterdam een soort pakje aangekregen en ze had een mutsje op. Mijn spanning was meteen weg toen ik haar zag. Wat was ze mooi en zo van ons. Wat deed het pijn om ons meisje daar zo te zien en te weten dat dit een definitief afscheid was.

aa

Neusje in de zon

Met zijn tweeën reden we naar het uitvaartcentrum. Het was een prachtige dag. We kwamen in een bosrijke omgeving en door de takken scheen de zon. Mijn man haalde het dekentje van Fien haar gezicht en hield haar in de zon. De glinstering op haar neusje van de condens druppels waren als diamantjes. Ze straalde voor een laatste keer. Mijn man zei ‘ze heeft nooit de mooie wereld gezien, alleen het ziekenhuis. Ze moest nog met haar neusje in de zon.’

De vriendelijke man van het uitvaartcentrum stond ons op te wachten. Hij bracht ons naar een kastje aan de muur. Dit was speciaal voor kindjes ingericht. Tekeningen van broertjes en zusjes en knuffeltjes van kindjes die hier eerder afscheid namen maakte het een vrolijk maar bizar geheel. Hier mochten wij Fien haar mandje inzetten en afscheid nemen. Dit was het moeilijkste wat we moesten doen. Ons meisje achterlaten, voor altijd.

Na een troostend bakje koffie spraken we af dat wij Fien dezelfde dag nog mochten uitstrooien. Op een prachtige maar verdrietige plek, omringd door tientallen kindergrafjes mochten wij dat doen. Omdat we nog niet wisten of we as wilden gebruiken voor iets anders, hebben we er voor gekozen om maar een klein deel uit te strooien. Op deze manier hebben we een plek waar we altijd naartoe kunnen, maar kunnen we ook nog as gebruiken voor een ander doel.

Het plekje waar we Fien uitstrooide is een soort put met een boom daarin. De boom staat met zijn wortels in het water en al het as dat daarin word gestrooid zal vergroeien met de boom. Wat een fijn en prachtig idee. Er hing een serene rust en we voelde dat dit de juiste plek was om dit te doen.

aaa

Diezelfde avond zijn wij met 14 familieleden uit eten gegaan. We hebben geen bijeenkomst gehouden maar wilde wel samen zijn met onze dierbaren. Verschillende samengestelde gezinnen die samen komen, om dezelfde reden. Het was een avond vol liefde en fijne momenten. Een traan en een grote lach. Want wat een rijkdom hebben wij om ons heen.

En dan is het tijd om te rouwen

Het was voor ons tijd om te gaan rouwen. Stil te staan bij de achtbaan waar we ingekomen waren. Langzaam uit de karretjes te stappen en weer proberen het leven op te pakken. Maar ons ook voor te bereiden op onze bruiloft die er aan kwam.

De bruiloft is uiteindelijk de mooiste dag van ons leven geworden. Nog levend op adrenaline maar stralend als de zon. Met al onze dierbaren hebben wij een prachtige rustige dag gehad. Precies zoals het moest zijn.

Tijdens de bevalling heb ik armbandjes gemaakt. Ik wilde een bezigheid hebben tijdens het lange wachten en besloot voor iedereen een armbandje te maken. Heel simpel, met een elastiek en een hartje. Een Fien-armbandje. Iedereen die langs kwam kreeg er een. Achteraf was dit een geweldig idee. Het geeft verbinding. Fien geeft verbinding. Ook op de bruiloft kregen alle gasten een armbandje. Voor Fien maakte wij een speciaal hoekje. Met haar geboorte kaartje en de armbandjes. Ook schreven wij haar bij in ons trouwboekje. Zelfs het personeel en onze lieve fotografe Sanne hadden een bandje. Tijdens onze dag van onze liefde, werden wij vergezeld door ons meisje, mooier kon niet.

aaaa

Het is een definitief afscheid, maar toch leeft Fien voort. In onze harten en die van onze dierbaren.

Ik draag elke dag prachtige sieraden die ik heb laten maken. Samen met Maaike van MmePomm heb ik een Fien armbandje ontworpen met as er in. En ook mijn man heeft een ketting waar zij in zit. Thuis hebben wij een plekje ingericht waar nog wat as staat en haar prachtige hand en voet afdrukjes. Ik vind haar geboortekaartje bij mensen op de kast. Want ons meisje verdiende een kaartje. En zo hebben wij op verschillende manieren tastbare herinneringen gemaakt.

Zo is Fien er altijd en overal bij. Bij ons allemaal.

Liefs Vera

aaaaa

aaas

aaass

 

4 gedachtes over “Dan moet je gaan rouwen

  1. Anja zegt:

    Met tranen in m’n ogen je verhaal gelezen. Wat verdrietig, wat verdrietig. Maar ook: bewondering voor hoe jullie dit hebben gedaan en nog steeds doen. Dat je je verhaal hebt verteld hier, dat je de herinnering aan Fien levend houdt. Ik wens jullie heel veel liefde en sterkte.

    Like

  2. Jeannette zegt:

    Wat ontzettend verdrietig maar tegelijk ook zo mooi om te zien hoe je dit verdriet een plaats probeert te geven. Prachtig idee van die armbandjes. Heel veel kracht en sterkte!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s